من نیز انسانی میرایم چون همگان،
زاده ی نخستین هستیِ از خاک سرشته...
به گاه ولادت، من نیز از هوایی که همگان در آن دم می زنند، تنفس کردم
بر زمینی فتادم که جمله ی ما را به یکسان پذیرا می شود،
و گریه ، چون همگان نخستین فغانم بود...
هیچ پادشاهی را آغاز هستی جز این نبوده است:
همگان به یک سان به زندگی اندر وبه یک گونه از آن به در می شوند.
...............................................................................................
همای از دست این عالم پر پرواز خود بگشود و در خورشید و آتش سوخت...
خداوندا! بسوزانم ... هُــمایــمـــ کــُنــــــــ !
برچسب:
نویسنده: علی سامانی